Projekt NON-TREE stanowi część rozprawy doktorskiej pt. „Postantropocentryczny habitat człowieka oraz organizmów fotosyntetyzujących. Poszukiwanie granic przestrzeni życia ludzi oraz roślin w środowisku zurbanizowanym.” W ramach prowadzonych badań realizuję cykl projektów eksperymentalnych służących weryfikacji autorskiej definicji designu postantropocentrycznego — NON-TREE funkcjonuje jako studium przypadku (case study), pozwalające ocenić, w jakim stopniu działania projektowe mogą realnie wspierać współistnienie ludzi i organizmów fotosyntetyzujących w przestrzeni miasta.

Punktem wyjścia projektu była obserwacja współczesnej zabudowy miejskiej, która poprzez intensywną urbanizację oraz realizację kondygnacji podziemnych — szczególnie parkingów pod dziedzińcami i placami — znacząco ogranicza powierzchnie biologicznie czynne i często uniemożliwia nasadzenia wysokich drzew. Tymczasem drzewa pełnią kluczową rolę mikrohabitatów: struktura ich kory, jej porowatość, zdolność retencji wilgoci oraz zróżnicowana morfologia sprzyjają zasiedlaniu przez liczne gatunki roślin, grzybów, owadów i mikroorganizmów. Projekt stanowi próbę odtworzenia wybranych warunków środowiskowych, jakie oferują drzewa, przy jednoczesnym nadaniu formy atrakcyjnej wizualnie dla człowieka. Instalacja funkcjonuje dwutorowo — jako obiekt artystyczny odpowiadający na potrzebę kontaktu ze sztuką w przestrzeni publicznej oraz jako struktura biologiczna umożliwiająca rozwój mikroekosystemów fauny i flory w silnie zurbanizowanym środowisku.

Proces projektowy rozpoczął się od serii skanów 3D wyselekcjonowanych drzew szczególnie bogatych w organizmy zasiedlające. Następnie przeprowadzono analizę morfologiczną struktur roślinnych, ze szczególnym uwzględnieniem kokornaka i wilczomlecza. Uzyskane dane posłużyły do opracowania zarówno zewnętrznej, jak i wewnętrznej struktury modułów instalacji drukowanych w technologii 3D z wysoko porowatej ceramiki. Każdy moduł posiada rdzeń magazynujący wodę opadową, zdolny również do kapilarnego poboru wilgoci z gruntu w okresach suszy. Promienisty, heksagonalny układ strukturalny pełni funkcję podkonstrukcji oraz systemu dystrybucji wilgoci do zewnętrznych powierzchni biologicznie aktywnych. Ich forma wynika bezpośrednio z analiz skanów drzew i została zoptymalizowana pod kątem łatwego zasiedlania przez organizmy.

Projekt powstał we współpracy z zespołem naukowo-dydaktycznym Ogrodu Botanicznego Uniwersytetu Warszawskiego. Prototyp instalacji został zainstalowany w kontrolowanych warunkach ogrodu, gdzie prowadzone są badania nad jego rzeczywistą efektywnością biologiczną i potencjałem tworzenia nowych mikrohabitatów w przestrzeni miejskiej.